PUBLICATIONS

İdol ve figürinler, Tunç Çağları boyunca Anadolu’yu da kapsayan  Güneybatı Asya’nın maddi kültürü içerisinde önemli bir figüratif nesne  grubu olarak öne çıkar. Taş, kil, kemik, metal ve deniz kabuğu gibi farklı  hammaddelerden üretilen figürinlerde, antropomorfik, zoomorfik ve soyut  imgeler betimlenmiştir. Boyutları 1 cm’den 20 cm’e kadar değişiklik  gösteren figürinler, taşınılabilir heykelciklerdir (Atakuman 2019: 81). MÖ 2. binyıl boyunca hem gündelik hem de ritüel bağlamlarda işlevsel  roller üstlenen bu objeler; biçimsel çeşitlilikleri, üretildikleri malzemelerin  yelpazesi ve farklı bağlamlardaki kullanımlarıyla dikkat çeker. Söz konusu  buluntular, yalnızca dönemin estetik anlayışını yansıtan sanatsal ürünler  değil, aynı zamanda inanç sistemleri, toplumsal kimlikler ve sosyal yapılar  hakkında bilgi edinilmesini mümkün kılan anlamlı arkeolojik göstergelerdir.  Prehistorik çağlardan itibaren güçlü ve çeşitli bir idol ve figürin geleneğine  sahip olduğu başta Çatalhöyük ve Gökhöyük gibi Neolitik yerleşimlerden  bilinen Konya Ovası’nda, MÖ 2. binyıldaki çeşitlilik ise literatürde daha  sınırlı olarak ele alınmıştır.

 Konya Karahöyük, Konya il merkezinin yaklaşık sekiz kilometre  güneybatısında, Meram ilçe merkezinin yaklaşık 18 kilometre  kuzeydoğusunda yer alır (Dardeniz 2024a, 2024b). Höyük, doğu-batı  yönünde 550 metre, kuzey-güney yönünde 600 metreye uzanan boyutlarıyla,  yaklaşık 33 hektarlık bir alana yayılmaktadır. Höyüğün, MÖ 3. binyıl ve  2. binyılda yoğun olarak iskân gördüğü bilinmekte ve bölgenin önemli merkezlerinden  olduğu düşünülmektedir. 

The archeological site of Konya-Karahöyük is located in the Konya plain of central Anatolia, Türkiye. It is at the crossroads from Syro-Mesopotamia to the Aegean (Alp, 1994). The archaeological material collection gathered The site dates to the 3rd–2nd millennia BC and displays Anatolian, Syrian, and Aegean influences confirm it as a dynamic hub of the Bronze Age.

Archaeological science is a canopy term referring to applications of techniques from the full spectra of natural and earth sciences to archaeological materials for the sake of improved understanding of artifacts and ecofacts in their wider social, economic, political, and environmental contexts. The discipline has expanded parallel to mounting amounts of advancements in technology and instrumentation over the last 30 years and it has benefited from archaeological theory-driven approaches. This entry discusses integrated research approaches of archaeological science and the importance of collaboration between excavation and laboratory teams. It exemplifies how pre- and post-processing of archaeomaterials starts during excavation and how archaeologists can benefit the most from the archaeological sciences while excavating. The future of archaeology and archaeological science lies in interdisciplinarily trained scholars, equal opportunities for funding, and theory-driven research agendas.